Menu

Foto voor op Facebook... (column verpleegkundige Ellis Bodifée)

6 maart 2017

Ellis Bodifée, verpleegkundige op afdeling 2 (amputatie, traumatologie en orthopedie/cardio) van Adelante in Hoensbroek schrijft graag haar gedachten en ervaringen als verpleegkundige op 'papier'. Vandaag deel 4.

"Ik heb net mijn tweede ronde gelopen als de bel gaat, het is halverwege de nacht. De jonge vrouw die pas een paar dagen bij ons verblijft, staat midden in de kamer. Er brandt alleen een klein lampje. Ik moet even goed kijken, maar dan heb ik al snel in de gaten wat mijn ogen precies waarnemen. Mevrouw staat namelijk letterlijk naast een berg ontlasting midden in een plas urine. “Je belt op een goed moment, ik had net een dip”, flap ik er uit. Mevrouw kijkt me vragend aan, het huilen staat haar zichtbaar nader dan het lachen. Nare breuken zorgen er voor dat ze wankel op een been staat en steunt met het puntje van haar voet op de andere. Een van de redenen dat ze niet op tijd was om eerder te bellen of naar het toilet te gaan; het is haar overvallen. Ik heb erg met haar te doen en terwijl ik handdoeken over de bevuilde vloer leg, zeg ik dat ik toch niet zelf hoef te wassen. Dan vraagt mevrouw me hoe ik in deze situatie zo positief kan reageren. Haar schaamtegevoel is in haar blik te lezen. “Joh, als dit alles is! Ook daar zijn we voor…”, zeg ik terwijl ik haar veilig op de rand van haar bed help. Ze verzucht dat dit een van de meest vernederende situaties in haar leven is en ik kan het me zonder veel moeite voorstellen. Dat zeg ik haar ook; een beetje erkenning lijkt me wel op zijn plaats. Al maak ik haar nog een keer duidelijk dat ze zich niet nog extra vervelend hoeft te voelen, omdat ik het op moet ruimen. Dan valt mijn oog op de papieren doekjes die mevrouw in haar hand heeft en realiseer ik mij dat ze die had willen gebruiken om de boel zelf of te ruimen. Ik vraag haar ernaar en ze knikt bevestigend. Dit was voor haar fysiek praktisch onmogelijk geweest en ik zeg haar: “Dan hadden we pas écht wat aan de hand gehad, grote kans dat ik je dan op de grond temidden van dit alles aangetroffen had…en dan zou ik toch serieus een foto moeten maken voor op je Facebook!”. We lachen allebei en haar gespannen houding neemt wat af. Daarna help ik haar met de verzorging en richt me vervolgens op de vloer. Dat neemt nog wat tijd in beslag. Even later bied ik mevrouw wat te drinken aan en we praten nog wat. De emoties lijken enigszins te zijn gezakt en weer plaats te maken voor vermoeidheid. Ik wens haar nog een goede nacht en ze bedankt me nogmaals."

 

<toon alle berichten