debuginfo

culture: nl-NL
Uit de dictionary Uw zoekterm
Menu

Column: Ver(der) van huis...

31 juli 2017

Ellis Bodifée, verpleegkundige op afdeling 2 (amputatie, traumatologie en orthopedie/cardio) van Adelante in Hoensbroek schrijft graag haar gedachten en ervaringen als verpleegkundige op 'papier'. Vandaag deel 10.

"Ik krijg een brief in mijn handen gedrukt die ik eigenlijk niet wil lezen. De jonge man naast mij kijkt mij vragend aan. Hij komt uit een ver en onrustig land. De inhoud van de brief geeft geen goed bericht over zijn verblijf binnen Nederland. Dat is geen nieuws, maar is niet aan mij besteed en ik weet ook niet goed wat te zeggen als twee kwetsbare ogen mij aankijken. Ik geef aan dat de maatschappelijk werkster hier over gaat en ga er verder niet te veel op in. Wat zou ik hem ook moeten zeggen? Dat ik hem zoveel meer gun? Het kost mij geen moeite om me voor te stellen hoe hij zich moet voelen. Hoe kwetsbaar kun je zijn…zo in een vreemd land terwijl je lichamelijk en geestelijk vérre van in orde bent. Ik tracht hem af te leiden van dit beladen onderwerp en vraag hem naar zijn therapie en pijnklachten. We communiceren in steenkolen Engels met hem en wat woorden Nederlands. Een goed gesprek valt dus sowieso al niet mee. Iets wat meteen ook afstand creëert, wat voor mij onnatuurlijk aanvoelt, maar me tegelijkertijd ook door dit lastige moment heen loodst. Hij revalideert al een tijdje bij ons en er schuilt een groot leed achter zijn voorzichtige glimlach. Volgens de gegevens die er zijn, zouden zijn ouders niet meer in leven zijn, iets met Taliban en veel narigheid. Daarnaast spelen andere grote zorgen, waarvan wij nooit zullen weten wat de precieze waarheid is. We kunnen er ook helemaal niets mee. Dus doe ik wat ik bij iedereen doe, hem oprechte aandacht geven. Zo ontstaan er toch wat persoonlijke momentjes, hoe klein ook.

Trots heeft hij vorige week wat foto’s op zijn gsm (waarmee hij zo ongeveer verkleefd is) laten zien van een activiteit op zijn voormalige school. Ik zie een jongen in pak die stralend de camera in kijkt. Het ziet er zorgeloos uit en is een enorm contrast met zijn huidige situatie. Zijn ogen lichten op als hij er over vertelt. Al die weken bij ons zien we hem bijna dagelijks in hetzelfde t-shirt. Hij heeft er welgeteld twee. Na overleg met mijn leidinggevende besluit ik dat er best wat van de stapel shirts uit de kast van mijn wederhelft gemist kunnen worden. Het is een klein gebaar, maar het valt in goede aarde. Als later die week het dagverblijf op loop, zit hij aan tafel in zijn ‘nieuwe’ shirt. Ik geef hem een knipoog en ik krijg er een dankbare glimlach voor terug. Hij is inmiddels met ontslag. Wat rest is dat ik oprecht hoop dat hij een portie meevallers op zijn pad krijgt!

Het loopt ook wel eens anders, in meer positieve zin. Niet zo lang geleden hadden we bijvoorbeeld twee jonge Eritreeërs op de afdeling. Beiden na een fietsongeluk. Het zorgde voor leuke taferelen als zij kennis maken met onze eetgewoontes. Zuurvlees was veel te zoet, boterhammen werden per drie op elkaar gelegd en sla ging door het warme eten heen. Het was mooi om te zien dat de andere revalidanten hen geduldig lieten zien wat onze tafelmanieren ed. zijn. Ze werden overal bij betrokken, ik vond het een prachtige gewaarwording. Iedereen verblijft met zijn eigen -medische- bagage binnen Adelante, maar streeft hetzelfde doel na: het beste uit zichzelf halen. Mooi om te zien dat het binnen deze muren niet uitmaakt dat je de taal niet beheerst of in een ander land bent opgegroeid.

Het is op een zondag als er een neefje van een van de heren op bezoek komt, die bleek al maanden in de buurt te verblijven, maar zij konden elkaar vanwege financieel gedoe niet opzoeken. Het is een emotioneel weerzien en ik voel me haast een ongepaste toeschouwer van dit bijzondere tafereel. Een vrijwilliger heeft hem gebracht en is onderweg zelfs een ijsje met hem gaan eten. De jongen is 16 en begroet mij op een uitbundige manier. Hij spreekt al een aardig woordje Nederlands. Onwillekeurig vraag ik me af wat er schuil gaat achter dit vrolijke masker. Op de gang raak ik met de vrijwilliger in gesprek. Deze doet verhalen uit de doeken over de reis die de heren hebben afgelegd waarvan ik een weeïg gevoel in mijn buik krijg. Mensonterend! Met de gezichten erbij komt die informatie, die je ook veel in het nieuws hoort, toch nét even anders binnen.

Beide heren knappen goed op en vinden ieder hun weg binnen hun revalidatieproces. In ieder geval heeft één van hen meer geluk dan de jongen waar ik deze blog mee begon. Hij heeft een woning toegewezen gekregen en woont daar met zijn vrouw en kindje. Onze taal beheerst hij al redelijk, nu nog leren fietsen!"

<toon alle berichten