Menu

An Rosendaal

“Ik kon wel zingen van vreugde”

2018 - Het leven van An Rosendaal (82) uit Valkenburg was lange tijd zwaar beperkt door een hevige evenwichtsstoornis. Dankzij het vestibulaire revalidatieprogramma van Adelante in samenwerking met MUMC+, kreeg haar leven niet alleen veel meer kleur maar leerde ze ook zichzelf open te stellen en te praten. En dat op haar 82ste!

Meer informatie over onderwerpen verwant aan dit verhaal?

 

Vestibulaire revalidatie

Mevrouw Rosendaal is alleenstaand, heeft drie kinderen, drie kleinkinderen en één achterkleinkind. Ze is opgegroeid in de Achterhoek maar woont nu, na 18 verhuizingen, in Valkenburg waar ze veel tijd schilderend doorbrengt met vriend Leon ‘van de overkant’. Mevrouw Rosendaal komt uit een groot en sociaal gezin met veel kinderen en pleegkinderen. “Ik kreeg geleerd om niet te veel te praten, zelf mijn problemen op te lossen. Dingen die ik meemaakte stopte ik weg, ook hele hevige dingen zoals het verlies van mijn zoon na een bijna voldragen zwangerschap. Dit was een hele zware periode, maar er werd heel laconiek op gereageerd. Zo ging dat vroeger; het werd stilgezwegen, er mocht niet over gepraat worden. Met het ouder worden kwam dit allemaal weer naar boven. Toen ik in 2016 mijn zus lange tijd verzorgde na een herseninfarct, ging ik flitsen zien en werd ik duizelig. Dit was eigenlijk de druppel die mijn evenwichtsproblemen heeft uitgelokt. Vanaf dat moment had ik er voortdurend last van. Ik moest me constant overal aan vasthouden, het was vreselijk. Alles draaide en flitste. Mijn huis paste ik zelf aan door bijvoorbeeld overal stoelen te zetten; ik liep dan van stoel naar stoel.”

"Ik had niks te verliezen"

Via de huisarts kwam mevrouw Rosendaal terecht bij de KNO-arts in het MUMC+. Ook kwam ze bij een psycholoog terecht om te praten over het verlies van haar baby. Uiteindelijk werd ze door de KNO-arts doorverwezen naar Adelante voor vestibulaire revalidatie. Deze behandeling is gericht op het verminderen van duizeligheid, het verbeteren van de balans, verminderen van angst en verbeteren van dagelijkse activiteiten. “Ik greep deze kans met beide handen aan. Ik stond er volledig open voor, had niets te verliezen. Ik deed mee aan een soort onderzoek, hiermee zou ik ook anderen in de toekomst kunnen helpen. Dat wilde ik wel! Al die tijd stond Leon volledig achter me. Hij bracht en haalde me, praatte met me. Ook mijn kinderen waren er voor me, dat was heel fijn. Na een intake bij Adelante in Hoensbroek kwamen we met ons groepje van vijf bij elkaar. Allemaal met gelijksoortige problemen. Onder begeleiding van psycholoog Ken Ceulemans, hij is echt geweldig, leerde ik in zestien bijeenkomsten in acht weken tijd om te gaan met mijn evenwichtsklachten. Ik leerde het accepteren en ik leerde het nut van doelen stellen. Ik stelde mezelf tijdens de revalidatie als doel om weer alleen langs de rivier de Geul te durven en kunnen lopen met mijn rollator. Dit ging namelijk echt niet meer.”

"Ik leerde mezelf blootstellen"

“In de groep, het was een gemengd gezelschap, leerde ik praten, mezelf blootstellen. We spraken af dat alles vertrouwelijk behandeld werd binnen ons groepje, en één voor één kwamen we los. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje. De gesprekken waren heel belangrijk en ook heel fijn. Uiteindelijk bleek ik een voorbeeld voor de rest; durfde ik mezelf als eerste open te stellen. Met het praten kwamen de tranen, ik stond verbaasd van mezelf. Maar het hielp echt. Ik leerde dat ik niet raar was, iedereen had wel iets. Het was zo fijn om problemen te herkennen en erkenning te krijgen. Hiernaast kregen we fysiotherapie. Ik was als een plank zo gespannen, dat viel de therapeut meteen op. En ik was niet de enige die met zijn schouders omhoog rondliep. We leerden ontspannen. Hiervoor moest ik heel veel oefenen, ook nu nog. Net als met oogbewegingen, daar hou ik me dan ook heel netjes aan.”  

"Ik kon wel zingen"

“Op een gegeven moment, op een zondagmorgen kort na de revalidatie, dacht ik ‘ik ga ervoor’. Het was prachtig weer. Met mijn rollator ging ik erop uit… richting de Geul. Ik vond het spannend, het pad is schots en scheef, veel bochtenwerk. Ik dacht ‘gewoon doen! Even staan, ontspannen en gaan!’. Onderweg maakte ik foto’s, als bewijs en herinnering. Ik raapte aan het eind van het pad zelfs nog een steen op, die ik bewaarde als bewijsstuk. Wat was ik trots op mezelf! Er gebeurde zoveel met me onderweg, er ging een heleboel door mijn hoofd. Het drong tot me door dat ik zelf een heleboel kon doen aan hoe ik me voel en hoe ik leef. Accepteren en relativeren, zo belangrijk. Op de terugweg kwam ik langs een boomgaard met jong vee. Daar ben ik met behulp van een stok door een greppel gegaan, zelfs nog een stukje op mijn kont, om een koe over zijn neus te kunnen aaien. Ik kon wel zingen van vreugde. Ik had mijn doel dubbel en dwars bereikt.”

“De revalidatieperiode bij Adelante heeft me heel erg goed gedaan op diverse fronten. Ik was heel gesloten, nu vertel ik veel meer. Dat valt iedereen in mijn nabije omgeving op. Het is fijn en doet me goed. Hoe ik het beste uit mezelf haal ondanks tegenslagen? Ik heb een hele positieve instelling. En door te kijken naar wat ik wél nog kan en heb. Ik wil alles eruit halen in de tijd die ik nog heb!”