Menu

Jason Humblet

“Doelen in het bewegen gaven me weer iets om naar uit te kijken”

Jason Humblet (22) reed in 2016 naar zijn werk. Wat er is gebeurd weet hij niet meer maar hij werd gevonden door de burgemeester van zijn dorp, in zijn auto tegen een boom. Na drie weken coma werd hij wakker en kon hij bijna niets meer. Jason heeft traumatisch hersenletsel. Ondanks dat bleef hij positief en zijn drang weer te gaan bewegen hielp hem op de been.

Meer informatie over onderwerpen verwant aan dit verhaal?

Sportloket

 

Niet-aangeboren hersenletsel

Jason: “Van het ongeluk kan ik me niets meer herinneren, alleen dat ik ging werken. In het ziekenhuis lag ik drie weken in coma en toen ik wakker werd kon ik haast niets. Niet spreken, niet lopen; wel herkende ik de mensen die ik zag. Na een route van Sittard naar Genk, van Genk naar Maastricht en vanuit Maastricht naar Adelante kon ik eindelijk aan mijn revalidatie beginnen.

Ik kwam liggend binnen, ging zo ook naar de eetruimte. Ik kreeg het avondeten op bed en zat in een passieve rolstoel. Ik moest echt wennen maar ik wilde vooral meer kunnen bewegen; weer lopen en sporten. Opstaan vanuit zit werd mijn eerste doel; dan had ik iets om naar uit te kijken. Bewegen voelde goed en vond ik leuk. Het gaf mij motivatie en drive voor meer; ik had een doel. Ik begon met loopscholing en opstaan. Later ook zwemmen, trampelen, valtraining. Ik was ook  bij het Adelante Sportloket waardoor er steeds meer  staande activiteiten op mijn rooster kwamen zoals tafeltennis en hemispelgroep (staande en lopende beweegactiviteiten in een groepje, red.) en de sportgroep.

Ik dacht: ‘ik begon met liggen, toen zitten en nu loop ik’. Ik zag het altijd positief; het is gebeurd, ik weet dat ik er nog ben en het kan alleen maar beter worden. Ik heb ook wel gehuild en gedacht waarom mij dit moest overkomen, maar niet vaak. Er zat niets anders op dan vooruit kijken. De  lichamelijke testen gingen redelijk goed, alleen mijn rechterarm bleef achter. Inmiddels kijk ik uit naar werk; ik zit thuis en doe niks. Vrijwilligerswerk is ook prima; maakt niet uit wat. Ik hielp altijd al bij de scouting en dat heb ik weer op gepakt . 

Aan het eind van mijn revalidatie heb ik mij vooral geconcentreerd op allerlei loopvormen,  op lopen en rennen en mijn actieradius vergroten. Ik wilde sneller kunnen reageren. Het is wel verbeterd maar niet genoeg om mijn ‘oude voetballen’ weer op te pakken. Bij het Adelante Sportloket kreeg ik een evaluatiegesprek om over mijn voetbalwens te praten en daar werd ook walking-voetbal besproken. Speciaal voor mij werd er door het Sportloket een workshop georganiseerd. Dat was leuk maar zo kwam ik er wel achter dat ik voetbal alleen wil oppakken als dat kan zoals voorheen. Dat is wel nog steeds mijn hoop. Mocht dat niet lukken dan wil ik voetbalscheidsrechter worden. Of anders voetbaltrainer. Naar andere sporten wil ik voorlopig niet kijken.”