debuginfo

culture: nl-NL
Uit de dictionary Uw zoekterm
Menu

Larissa en Imke Dirven

“Sisters will always be connected by their hearts”

Twee zussen, twee hartsvriendinnen: Larissa (19) en Imke (15) Dirven uit Maasbree. Dinsdag 30 juni 2015 was de dag dat hun leven drastisch veranderde. Imke werd op weg van school naar huis op haar fiets aangereden door een vrachtwagen en overleefde het ongeval op het nippertje. Larissa vertelt hoe het is om als zus aan de zijlijn te staan. Zij maakte een bijzonder boekje voor haar zusje, ‘Het verhaal van Imke’.

Meer informatie over verwante onderwerpen?

Kinderrevalidatie

Klinische revalidatie

NAH


Lees ook het verhaal van:

Sharenda Simons

Kjell Vanberg

Sanne Hintzen


Lees 'Het verhaal van Imke'

Widget boekje Imke

Larissa studeert voor pedagogisch medewerker kinderopvang en houdt van fotografie. “Naast school en foto’s maken ben ik alleen maar bezig met Imke. En met ons paard, dat is mijn grootste hobby. Imke en ik waren altijd samen met ons paard bezig. Wij waren niet alleen zussen, maar ook dikke vriendinnen.” Larissa glundert als ze over de vooruitgang van haar zusje vertelt of over een moment van voor het ongeval. Vol trots vertelt ze over Imke, over hoe leuk ze het samen hadden. Verstandig en relatief nuchter doet ze haar verhaal. Het verhaal van twee bijzondere zussen.

Echt Imke
“Imke was echt Imke. Een meisje met een eigen willetje, een eigen typische kledingstijl. Ze was verlegen, maar als ze eenmaal los was, dan ging ze ook echt los. Wat ik het meeste mis nu is haar getetter. Ze kwebbelde altijd, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Na het ongeval was het zo stil”, vertelt Larissa. Lachend: “Als ze alles moet inhalen wat ze nu een jaar lang niet heeft kunnen zeggen…”

“Toen ik hoorde van het ongeval op die bewuste dinsdag, dacht ik in eerste instantie ‘echt weer wat voor Imke’. Totdat mijn moeder na twee minuten weer belde en vertelde dat Imke werd meegenomen door een traumahelikopter. Sindsdien ben ik het verhaal deels kwijt. Ik kwam op de EHBO en wist meteen op welke kamer Imke lag, terwijl ik dat helemaal niet kon weten. Heel bizar. Ze moest meteen geopereerd worden, haar milt bloedde en moest eruit. Ook had ze zo ongeveer alles in haar lichaam gebroken, gekneusd en geschaafd. We wisten niet of we haar levend zouden terugzien. Ik heb haar nog een kusje gegeven en daar ging ze. Imke overleefde de operatie, en daarvoor zijn mijn ouders en ik nog steeds ontzettend dankbaar.”

Zwaar beperkt
In eerste instantie verbleef Imke 4,5 week op de intensive care van het ziekenhuis en daarna 17 weken in revalidatiecentrum Leijpark in Tilburg. Ze was er erg slecht aan toe. Ze lag in coma, maar na een tijd, met hulp van een prikkelprogramma ontwaakte ze in Tilburg. Imke heeft een zeer ernstige NAH (niet-aangeboren hersenletsel) overgehouden aan het ongeval. Hierdoor is bewegen en communiceren niet of nauwelijks mogelijk. Hoe haar toekomst eruit ziet is onbekend. Verdere onderzoeken moeten uitwijzen wat er precies aan de hand is met Imke en of er nog verbetering kan optreden. Na de periode in Tilburg kwam Imke op de klinische kinderrevalidatieafdeling van Adelante terecht, de Valkhorst in Valkenburg. “Hier verblijft ze inmiddels al zo'n acht maanden* op haar eigen kamer die we helemaal naar haar zin hebben gemaakt”, vertelt Larissa. “Wij denken dat Imke het oké vindt, dat ze het fijn heeft bij de Valkhorst. Ze gaat steeds kleine beetjes vooruit en lijkt positief.”

Zussen dingen doen
Larissa bezoekt Imke zo vaak als ze kan, ook al is het anderhalf uur reizen enkele reis met het openbaar vervoer. “Als ik dan binnenkom en een lachje krijg, dan weet ik waar ik het voor doe. Ik kijk een filmpje met Imke, ga met haar wandelen of naar de speeltuin in haar speciale halfliggende rolstoel of ik ga met haar duim over mijn telefoon heen. En ik ga één keer per week mee zwemmen. Ik wil zoveel mogelijk bij haar zijn. Voor mijn verjaardag vroeg ik als cadeau een nachtje bij Imke logeren. Dat was het mooiste cadeau dat ik kon krijgen.” Larissa merkt dat Imke het fijn vindt als ze er is. Larissa: “Imke is officieel niet bij bewustzijn omdat ze niet kan communiceren, maar dat is heel raar want wij merken dat ze helder is de laatste tijd, dat ze dingen meekrijgt. Omdat wij Imke zo goed kennen, kunnen mijn ouders en ik als een soort tolk voor de therapeuten fungeren. Wij zien het aan Imkes mimiek als ze iets niet prettig vindt bijvoorbeeld.”

“In het begin was het ontzettend zwaar om te leven met de gedachte dat Imke er wel nog is, maar dat ze niet meer de oude is. Ik zag alleen maar alles wat ik miste. Op een gegeven moment kwam ik echter op een punt dat ik het accepteerde, dat ik het positief kon benaderen. Ik ben blij dat ze er nog is, en kijk naar de kleine beetjes vooruitgang die ze boekt. Sinds enkele weken lacht Imke. Haar eerste lachje zal ik nooit meer vergeten. En ze pest me zelfs!”

Gezin gesplitst
Larissa woont met haar vader in haar ouderlijk huis in Maasbree. Larissa’s moeder woont in het Ronald McDonaldhuis naast de Valkhorst zodat ze elke dag bij Imke kan zijn. Larissa: “Mijn moeder is nog maar enkele keren thuis geweest afgelopen jaar. Imke heeft haar aandacht harder nodig, ik vind het heel goed dat zij altijd bij Imke is. Ik heb me volledig bij de situatie neergelegd en kan prima voor mezelf zorgen. En mijn vader is er ook nog. We hebben hoop dat we over een tijdje kunnen verhuizen naar een aangepast huis. Ons paard, de grote liefde van Imke en mij, kan dan in de achtertuin. En Imke kan eindelijk naar huis komen. Het hele gezin weer samen thuis. Imke is één weekendje thuis geweest afgelopen jaar met Pasen, met dank aan Stichting Wensulance. Daar heeft ze echt van genoten.”

Boekje voor Imke
Op de vraag waarom Larissa een boekje heeft gemaakt, antwoordt ze: “Ik wilde mijn zusje graag op een eenvoudige manier kunnen vertellen wat er met haar gebeurd is, om te voorkomen dat ze met zware vragen in haar hoofd zou blijven zitten die ze niet kan stellen. Daarom maakte ik een eenvoudig boekje, speciaal voor Imke. Ik hou van creatief bezig zijn en vond het leuk om dit voor Imke te kunnen doen. Hiernaast hou ik nog een enorm dagboek voor haar bij, waar naast mij alleen de politie iets in heeft mogen schrijven. Ik heb me in het begin suf gegoogled naar informatie. Er bleek weinig te vinden voor zusjes en broertjes van kinderen met een hersenaandoening. Ook daarom leek het maken van een boekje mij een goed idee. Ik wil graag broertjes en zusjes die zich in gelijksoortige situaties bevinden een hart onder de riem te steken. Ik wil ze op hun eigen kinderlijke niveau laten begrijpen wat er met hun broer of zus aan de hand is. Ik denk dat dat hen erg kan helpen om de situatie te bevatten en accepteren.”

Onlangs liet Larissa als bevestiging van de onvoorwaardelijke liefde voor haar zusje een tatoeage op haar onderarm zetten: ‘sisters will always be connected by their hearts’. En zo is het maar net. Het verhaal van een trotse grote zus. Van Larissa, voor Imke.

Klik op onderstaande cover om door het boekje van Larissa te bladeren (klik rechtsonder op het boekje om te bladeren). Of bekijk het boekje als pdf.

*Noot: Dit interview is gehouden in juni 2016. Inmiddels heeft Imke alweer wat stappen vooruit gemaakt en kan ze bijvoorbeeld een spraakcomputer gebruiken. Zet hem op kanjer! 

Cover boekje Imke

overige cliëntverhalen>