Menu

Noa Schmitz

“Ik kan gewoon nog dansen”

2017 - Noa Schmitz (16) is geboren met een defect aan haar rechterbeen. Na veel twijfels heeft ze besloten een operatie te ondergaan waarbij haar voet, die op de plaats van haar knie zat, werd geamputeerd. Zo ontstond een goede stomp voor een prothese met kniegewricht. Het was een lange weg met veel pijn en twijfels, maar de gedachten aan lopen en dansen hielden haar letterlijk ‘op de been’.

Meer informatie over onderwerpen verwant aan dit verhaal?

Amputaties van arm of been 

Sportloket

 

Lees ook het verhaal van

Kim van Keulen


Donny Boots

“Ik kon mijn ‘voetje’ maar moeilijk afstaan. Hoewel ik er mee werd gepest en het vaak lastig was, was het wel van mij. Later ging pesten over in ‘naar mij kijken’. En toen was ik er klaar mee. Ik wilde de operatie nu wel, maar ik twijfelde ook nog steeds. Toen ik uit de operatie kwam en mijn stomp zag, huilde ik enorm en ik kreeg erge last van fantoompijnen. Door de hoeveelheid pijn had ik enorm spijt. Wat had ik gedaan?.”

“Met fikse medicatie ging ik revalideren bij Adelante. Ik merkte direct hoe prettig het is omringd te zijn door anderen die ook een amputatie hebben. Er werd niet meer zo naar mij gekeken. Het genezen van de wond duurde lang en ik had nog steeds enorme pijn. Ik moest leren steunen op de stomp en dat was een domper. Dat lukte me niet en ik dacht meteen weer “zie je wel, ik had het niet moeten doen”. Ik zag het regelmatig niet zitten. Ik was zo aan lopen toe, maar met die pijn ging dat niet.”

“Tijdens de revalidatie hielp zwemmen mij om goed te ontspannen bovendien kon ik daarmee mijn uithoudingsvermogen trainen. Toen dan toch het eerste pasmoment van mijn
nieuwe prothese kwam, was ik erg nerveus maar gelukkig kon ik er gelijk pijnloos mee
lopen. De lach op mijn gezicht was niet te stoppen. Ik leerde daarna alles heel snel en kon
al vlug lopen met een stok. Ik liep rechter en dat was veel beter voor mijn inmiddels wat
scheve rug. De overgang van lopen en fietsen met een stijf been naar lopen en fietsen met
een kniegewricht was erg wennen. Toen dat eenmaal lukte, stond dansen bovenaan mijn
verlanglijstje! Ik dans al vanaf mijn vijfde. Als dat niet meer zou gaan, zou ik enorm spijt hebben van de operatie.”

“Bij Adelante werd ik door het Sportloket ingeroosterd voor dansen. Dat moest lukken!
Ik zou echt niet weten wat ik anders zou moeten doen. Gelukkig gingen de basisstappen goed. Ik kreeg mijn zelfvertrouwen weer terug en wilde graag weer met mijn eigen groep gaan dansen. Iedereen was blij dat ik weer terug was en wilde mijn prothese zien. Bij hen vond ik dat prima omdat ik ze al lang ken en vertrouw. Ik ging al snel gewoon verder waar ik was gestopt. Door de knieën gaan was nieuw voor mij. Dat moest ik oefenen, maar ook dat doe ik nu gewoon. Ik kan nog dansen en dat maakt me gelukkig. Soms twijfel ik nog wel eens aan de beslissing van de operatie. Cosmetisch had ik er veel meer van verwacht. Het was een pijnlijke lange weg, die uiteindelijk toch veel verbeteringen heeft opgeleverd. Ik kan nu de hond uitlaten en langer lopen. Ik fiets veel sneller en makkelijker dan voorheen. Ik heb zelfs al optredens gedanst.”