Menu

Sanne Hintzen

““Ik ben gelukkig nog steeds dezelfde Sanne””

2017 - Sanne Hintzen (18) uit Buchten is 2e jaars student aan de opleiding ‘Digital publishing’ bij het Sint Lucas in Eindhoven. Afgelopen zomer zat ze in de nacht van 17 op 18 juni na een avondje stappen achterop de fiets bij haar vriend Duncan, op weg van Sittard naar huis, thuis bij haar ouders in Buchten. Terwijl ze netjes op het fietspad reden met verlichting aan, volgde er een gigantische klap van achter.

Meer informatie over verwante onderwerpen?

Kinderrevalidatie

Klinische revalidatie

NAH


Lees ook het verhaal van:

Sharenda Simons

Kjell Vanberg

Larissa en Imke Dirven

Het volgende moment dat Sanne zich herinnert is in het ziekenhuis. Sanne is samen met Duncan vijf tot tien meter door de lucht geslingerd door een aanrijding met een auto. De bestuurster van de auto was afgeleid en heeft het koppel van de weg gereden. Zowel Sanne als Duncan belandden op de oprit van een kapsalon. Sannes moeder: “Duncan was al snel bij; hij is er beter vanaf gekomen met flinke kneuzingen en schaafwonden. Sanne is echter lang bewusteloos geweest en kwam pas bij toen de ambulance kwam. Wij werden gebeld midden in de nacht, of we naar het ziekenhuis konden komen omdat Sanne een ongeluk had gehad en met de ambulance onderweg was. Op dat moment schrok ik me dood, maar ik ging ook meteen heel praktisch te werk.”

Hevige gevolgen
In het Zuyderland ziekenhuis in Sittard blijkt Sanne na vele onderzoeken een hersenkneuzing, ofwel ‘contusio cerebri’, te hebben met bloedinkjes in de frontale kwab en vele schaafwonden. Door de klap is er een beurse plek in de hersenen van Sanne ontstaan. In tegenstelling tot een hersenschudding, raakt bij een hersenkneuzing weefsel beschadigd. Een dag na het ongeval blijkt ook nog Sannes bekken op twee plaatsen, aan twee zijdes, gebroken te zijn. Ze slaapt heel veel en heeft veel pijn als ze bij bewustzijn is. Ze heeft zoveel pijn dat ze veel pijnmedicatie krijgt, waaronder morfine. Een geluk bij een ongeluk is dat Sanne zich hierdoor bijna niets meer herinnert van de twee weken in het ziekenhuis. “Enkele vlagen weet ik nog, maar de echte erge pijn kan ik me niet meer herinneren. En dat is maar goed ook. Misschien dat ik daardoor ook vrij makkelijk kan vertellen over het ongeval.” Sannes moeder bevestigt hoe heftig het allemaal was. “Sanne was volledig gedesoriënteerd, ze kreeg ontzettend veel medicijnen. Ze sliep voornamelijk en kon geen licht of geluid verdragen. Er werd door de chirurg hoofdzakelijk naar Sannes bekken gekeken, terwijl wij als ouders en ook de neuroloog ons met name zorgen maakten over de gevolgen van de contusie.”

In het diepe
Na twee weken werd Sanne ontslagen uit het ziekenhuis terwijl haar bekken nog niet belast mocht worden. Met behulp van twee krukken moest ze zich onbelast voortbewegen. Moeder: “Thuis aangekomen voelden we ons in het diepe gegooid. Zelf zijn we alles gaan regelen wat we konden bedenken voor Sanne; een fysiotherapeut aan huis, een psycholoog voor de verwerking, een bed op klossen, wc-verhoger en ga zo maar door. We hebben beneden een badkamer en dat kwam goed uit. Zittend op een stoel kon ze met hulp zichzelf verzorgen.” Sanne: “Gelukkig dat mijn ouders er waren om voor mij te zorgen. Ik kon echt helemaal niets. Als ik met mijn krukken naar het toilet was gestrompeld was ik daarna helemaal kapot en moest ik rusten. Terwijl mijn vrienden zomervakantie vierden, kon ik helemaal niets en had ik veel pijn. En mijn hoofd werkte ook niet mee. Daar werd ik wel opstandig van.”

Revalidatietraject Adelante
Uiteindelijk werd Sanne via de neuroloog doorverwezen naar Adelante. “Hier bleek dat ik eigenlijk direct na het ziekenhuis opgenomen had moeten worden voor een revalidatietraject bij Adelante in Valkenburg. Er is helaas iets niet helemaal goed gegaan in het ziekenhuis. Gelukkig hebben we thuis veel gedaan en is er geen groot gat geweest tussen het ziekenhuis en Adelante. Bij Adelante kreeg ik na een intake half oktober een uitgebreid multidisciplinair neuropsychologisch onderzoek. Uiteindelijk kreeg ik op 31 oktober de uitslag: ik had niet-aangeboren hersenletsel, ook wel ‘NAH’ genoemd. Dat was ontzettend schrikken. Ik dacht dat het best goed met mezelf ging, maar de onderzoeken wezen uit dat mijn verwerkingssnelheid bijvoorbeeld toch duidelijk vertraagd was. NAH kan levenslang gevolgen hebben en dat vind ik heftig nieuws. Maar ik vind mijn weg er wel in!”*

Stappen vooruit
De behandeling van Sanne bij Adelante bestond met name uit poliklinische cognitieve training en training om te leren haar energie te verdelen. Sanne: “Ik merkte duidelijk resultaat en leerde steeds beter omgaan met mijn beperking. Door eenvoud en herhaling werden mijn hersenen gestimuleerd. Ik leerde heel concreet het gewone leven weer op te pakken en kreeg praktische tips. Ik wil zelf al snel te veel; bij Adelante werd ik afgeremd. De behandeling duurde eigenlijk tien weken maar ik ben zelf iets eerder gestopt omdat het zo goed met me ging. En omdat ik parttime stage kon gaan lopen in het MUMC+, waar ik eigenlijk direct na de zomer fulltime zou starten. Ik vind het wel een heel fijn idee dat ik regelmatig bij Adelante terug kom op controle en dat ik ook in de toekomst altijd terug kan komen als het even niet zo goed gaat.” Ook Sannes moeder heeft de tijd en sfeer bij Adelante als prettig ervaren. “We voelden ons begrepen en geholpen. Wij als ouders vroegen ons af, ‘hoe moet dit verder?’, ‘wordt Sanne weer de oude?’ en ‘wat kunnen wij doen om haar en haar hersenen te helpen?’. Op deze vragen hebben wij heel concreet antwoord gekregen. Plus we kregen de bevestiging dat we op de goede weg zaten, dat we het tot nu toe goed hadden gedaan. En dat was heel erg fijn omdat we het volledig naar eigen inzicht hadden gedaan.”  

Toekomstdroom
Gelukkig is er in de loop der tijd veel verbeterd voor Sanne. “Maar nog steeds ervaar ik de gevolgen en beperkingen van mijn NAH”, vertelt Sanne. “Ik moet langer nadenken, kom slechter uit mijn woorden, mijn geheugen is niet meer zo goed… Ik wil zo graag alles; studeren, werken, met vrienden afspreken, op stap gaan. Maar dat gaat niet meer allemaal. Ik moet mijn energie goed verdelen over de week en alles plannen via een agenda en planbord. En regelmatig nee zeggen. Mijn vriend en vrienden hebben er gelukkig begrip voor, maar echt begrijpen zullen ze het niet. Ik heb echter geaccepteerd dat dit het is, en ik hou ook in mijn achterhoofd dat ik misschien de rest van mijn leven enigszins beperkt ben. Al met al heb ik gewoon ook heel veel geluk gehad! Mijn grote droom voor dit jaar is om op kamers te gaan wonen. Maar daarvoor moet er nog wel wat gebeuren. Ik doe in ieder geval alles om mijn doel te bereiken.” En dat wordt door moeder bevestigd: “Wat dat betreft is Sanne gelukkig helemaal niets veranderd. Ze haalt echt het beste uit zichzelf.” Sanne: “Ja ik ben nog steeds dezelfde Sanne, maar mijn kijk op het leven is absoluut veranderd!”.


*Lees hier meer over NAH.