debuginfo

culture: nl-NL
Uit de dictionary Uw zoekterm
Menu

Ouders Sophie Poell

“Peutergroep Kikker is een must voor Sophie”

Sophie Poell (2,5) uit Weert groeit op in de buik van haar moeder Monique als een gezonde baby. Tot ze op 13 december 2014 met veel problemen geboren wordt. Ernstig zuurstoftekort verandert het mooie plaatje van een eerste kindje voor kersverse ouders Tim en Monique in een nachtmerrie.

Meer informatie over onderwerpen verwant aan dit verhaal?

Vroegrevalidatie

 


Lees ook het verhaal van:

 

Bruce Custers

Dertien minuten lang heeft Sophie geen zuurstof gehad bij de geboorte. Lange reanimatie en veel specialistisch handelen zorgde ervoor dat Sophie het overleefde en uiteindelijk per NICU (Neonatale Intensive Care Unit) ambulance midden in de nacht naar het MUMC+ werd gebracht. Tim en Monique gingen er zelf helemaal in shock achteraan. Monique: “Na heel lang wachten mochten we bij haar. We zijn tegen haar gaan praten en praten. Toen, als een wonder, vertoonde Sophie hersenactiviteit. Artsen vonden het heel bijzonder hoe Sophie reageerde op het stemgeluid. Vanaf dat moment begon het knokken pas echt. Na een intensieve koeltherapie (dit vermindert de kans op ernstige hersenschade op langere termijn, red.) ging het herstel van Sophie naar alle omstandigheden voorspoedig, na twee weken mocht ze terug naar het ziekenhuis in Weert. En een dag na Kerst mocht ze eindelijk mee naar huis. Artsen zeiden dat Sophie er goed vanaf was gekomen. Ze zou geen topsporter worden, maar het zag er allemaal goed uit.”     

Monique vervolgt: “Soort van opgelucht ga je dan naar huis. Maar daar voltrok zich een hel. We hadden een zwaar getraumatiseerde dochter die 1,5 jaar lang bijna alleen maar huilde uit pijn , ongemak en vanwege verlatingsangst. Uit een hersenscan, Sophie was toen acht weken oud, bleek dat ze blijvende hersenbeschadiging had opgelopen (Cerebrale Parese, red.). Niemand kon ons de precieze impact en vooruitzichten geven. Wel werd gesteld dat ze volledig hulpbehoevend zou zijn en gevangen in haar eigen lichaam. Voor ons was direct duidelijk: ‘we gaan vechten’. We hebben ons eigen gevoel gevolgd en zijn eigenwijs geworden. Het was overleven, Tim, Sophie en ik, meer was er niet op de wereld.“

Toen Sophie 1,5 jaar was werd ze heel erg ziek. Een acute buikvliesontsteking had enorme impact. Een vijf uur durende operatie, 17 dagen IC en veel kritieke momenten. De verwachting was dat dit slechte invloed zou hebben op de ontwikkeling van Sophie. Maar het herstel thuis ging tegen alle verwachtingen in voorspoediger. Monique: “Sophie werd vrolijk, ging brabbelen, slapen… er ging letterlijk een knop om”.

“Sophie is verstandelijk helemaal gezond. Lichamelijk heeft ze de zwaarste klasse Cerebrale Parese, niveau 5. Het door blijven knokken heeft ons tot nu toe al ver gebracht. Sophie heeft enorme ontwikkelingstappen gemaakt en laat dingen zien die voor onmogelijk werden gehouden. Ze zegt ook steeds meer woordjes, kan steeds beter zelfstandig spelen, maar bovenal is ze vrolijk en gelukkig. Sophie is bijzonder, een doorzetter en geeft ons iedere dag energie. En dat is hard nodig om dit vol te houden. Met daarnaast wilskracht en een hoop doorzettingsvermogen, samen doen Tim en ik dat heel goed. En natuurlijk met hulp uit onze omgeving.”

Monique vervolgt: “Toen Sophie bijna 1 jaar was attendeerde de neuroloog in het MUMC+ ons op de vroegrevalidatie van Adelante in Valkenburg voor kinderen van nul tot vier jaar. Wij zochten contact met Adelante om Sophie zoveel mogelijk ontwikkelingskansen te kunnen bieden én om ons te ontlasten, om ook even de handen vrij te kunnen hebben. Wij liepen inmiddels op ons tandvlees. Toen ik voor het eerst bij Adelante binnen kwam dacht ik ‘hier wil ik helemaal niet zijn’. Maar we hadden geen keus. De ontvangst bij Adelante was gelukkig hartverwarmend. Sophie begon bij het groepje Dribbel, ging bijna direct verder naar het peutergroepje Dikkie Dik en na een klein jaar mocht ze naar Kikker. Supertrots zijn we op wat ze doet en laat zien! Drie dagen per week gaat ze naar Kikker, wij brengen en halen haar. Sophie vindt het fantastisch en mist Kikker zelfs in het weekend. Als we onderweg zijn roept ze vanaf de snelweg al ‘Kikker!’, dan weet je dat je de juiste keuze hebt gemaakt. Team Vroegrevalidatie is heel goed in de begeleiding van Sophie en ook ons als ouders. Een dag ziet eruit als een dag in een reguliere peuterspeelzaal, maar dan aangevuld met ergotherapie, logopedie, fysiotherapie, muziektherapie en een middagslaapje. Adelante geeft ons een goed gevoel. Direct al vertrouwden we op de kundigheid en de veilige omgeving. De sfeer is huiselijk en dat is prettig.” 

“Inmiddels zijn Tim en ik allebei weer aan het werk na twee jaar thuis te zijn geweest. We zijn een ‘Sophie proof’ huis aan het bouwen in Nederweert, want in ons fijne huis in het centrum van Weert konden we niet blijven wonen met Sophie. We zijn ons leven eindelijk weer aan het opbouwen. Sophie heeft sinds twee maanden haar eigen rolstoel. Confronterend maar nodig. Ze rijdt ook zelfstandig rond in haar Pony (loophulp, red.). Supervrolijk, druk kletsend en iedereen om haar vinger windend. Het is echt een sociaal beestje, een dametje, ons zonnetje in huis. Haar hele leventje verbaast Sophie al iedereen met haar ontwikkeling. Het komt goed met haar.”  

Inmiddels is bekend dat Sophie het schooljaar 2017-2018 gaat doorbrengen bij de volgende peutergroep, ‘Nijntje’.

Tim en Sophie Poell

Omdat papa Tim niet aanwezig kon zijn bij het interview, plaatsen we een foto van Tim en Sophie los. 

overige cliëntverhalen>